| Back to FG's Homepage |
Ik ben ook weer aan het lopen. De pijnlijke kuiten, knieën en een enkel zijn "over". De afgelopen week voelde ik me erg moe als ik wilde gaan lopen, of vond dat ik toch moest lopen. Maar wanneer ik het dan probeerde, liep het alsof er zand in de kettingkast van mijn benen was gekomen. Van die kleine voorzichtige stapjes met veel te veel moeite.
Kennelijk met iets teveel kracht uit de startblokken gekomen twee weken geleden maar da's nu voorbij geloof ik. Hoewel het gisteravond guur weer was, met regen en windvlagen op de dijk, ging ik nu erg graag naar de loopclub. De 12 man/vrouw die eveneens kwamen opdagen waren ook niet zo blij met dat weer, maar ze wilden net als ik toch liever lopen dan thuisblijven. Eén vertelde dat haar man thuis een halfuurtje voor haar vertrek het haardvuur had aangestoken, wat het wel erg moeilijk had gemaakt om de loopschoenen aan te trekken en de kou in te gaan...
Het eerste stukje voelde ik m'n kuiten wel een beetje mopperen en onder de linker hiel zeurde het wat, maar ik merkte ook dat het makkelijker ging als ik ontspannen liep op mijn eigen tempo. Als ik mijn benen gemakkelijk uitzwaai naar een iets grotere stap dan wanneer ik achter iemand blijf hangen, dan land ik beter op mijn hakken en loopt het lekkerder.
We deden na een halfuurtje korte loopjes, dribbelen en wat strekoefeningen een piramide, of eigenlijk een aflopend trapje, van 6 minuten hardlopen en 2 minuten pauze, en dan met telkens die 2 minuten wandelen ertussendoor 5 minuten lopen, 4, 3 en 2.
Dat liep zo lekker dat ik er baldadig van werd, ik denk dat zo'n Runner's High iets is als een Tripel op de nuchtere maag, het kan je gevoel voor humor beïnvloeden. Ik holde naar voor, dan weer een stukje terug om de tijd te vragen, weer naar voor, luid roepend naar tegemoetkomende fietsers "FIETSER!!! Ja komt u maar!" en dergelijke, en als de laatste seconden van de piramidetrap waren afgeroepen nog een sprintje. Bij de allerlaatste 10 seconden kwam ik bijna voorin naast een serieuze loopster, die me maande dat "zoiets in de laatste 10 seconden geen zin meer heeft." Ze had natuurlijk gelijk, maar zinvol was voor mij iets anders dan er zin in hebben, en dat had ik.