Duiven lopen, maiden run

Dat hij zoiets zei, en kennelijk vertrouwen had in m'n mogelijkheden, ontroerde me zo dat ik bijna was uitgestapt, maar ik slikte even, dacht na, zei eigenlijk alleen maar "bedankt... als het niet lukt dan zien we elkaar zo weer" en ik zocht mijn eigen tempo op.

We waren samen gestart, met 4 man van de vereniging. Ik als kleinste, de anderen (Ruud Viëtor, Theo Lustig en Sennen Haggenburg) zijn minimaal een kop groter dan ik. Lange benen ook. Ik was blij toen ze er eindelijk waren, want ik had het vooral koud na de 45 minuten fietsen en het rondlopen in de kantine tussen een massa mensen die ik niet kende. Veel hadden er zo'n dunne pofbroek aan om hun benen een beetje warm te houden. Moet ik ook hebben.

Ik sprak met een Praagse trainer die met 3 pupillen (waarvan een pro, twee met baan erbij) was gekomen. Gisteren heen, hotelletje in Duiven, vandaag lopen en meteen terug naar Praag. Kort geleden Maastricht, volgende week Duitsland. Hij zag het niet erg zitten vandaag in dit nogal sterke deelnemersveld. Hij legde het me uit in een soort Engels met Duits accent, maar ik weet nog niks van tijden en dergelijke, dus ik heb hem vooral gelijk gegeven en succes gewenst.

Toen de drie clubgenoten verschenen had ik al van een andere loper afgekeken hoe je zo'n nummer op je shirt vastzet. Met ons vieren liepen we ons warm, een kwartiertje voor de start. Een kort rondje, wat huppelpassen, hakken tegen de billen, snelle passen met de knieën hoog opgetrokken, ik deed alles zo goed mogelijk na.

We stonden betrekkelijk vooraan bij de start dus de kloktijd klopte redelijk voor ons. Ik was gewaarschuwd om vooral in het begin niet te hard van stapel te lopen dus ik probeerde op enige afstand Ruud, onze snelste loper te volgen. Zolang ik hem nog maar enigszins in het oog kon houden, zat ik goed. Ik keek af en toe achterom waar Theo en Sennen waren maar het was te druk om hen te vinden. Na zo'n 2,5 km kon ik Ruud bereiken en vanaf dat punt heb ik me door hem op sleeptouw laten nemen, naast hem rennend of er pal achteraan. De gewone ren-pijntjes kwamen (iets stijve spieren in de bovenbenen) maar gingen ook weer weg of werden niet erger. Ik hield mijn ademhaling wat in de gaten en hoewel ik een stuk zwaarder ademde dan tijdens de trainingen, werd het niet erger dan het was en langzaam kreeg ik het idee dat ik het wel vol zou houden zo. Een keer of twee begon er wat pijn in mijn zij op te steken maar dat trok gelukkig weg als ik er op lette vooral makkelijk en ontspannen te blijven lopen en niet te gaan "zwoegen".

Ik begreep niet veel van de wegaanduidingen, ik bedoel de afstanden op de weg gespoten, want ten dele ging dat over de halve marathon, en deels ook over de 10km (die dus eigenlijk is opgerekt naar 11.4km) -- het hoofdrekenen gaat me zittend al slecht af en rennend kan ik er al helemaal niks van, dus ik vaarde op Ruuds koers. Volgens hem waren we nogal snel gestart en moesten we maar proberen dat zo vlak mogelijk vol te houden.

Ergens halverwege was er een drinkplaats waar jongeren bekertjes water aanreikten. Dat vond ik erg leuk, net als op tv en ik probeerde dat ook zo goed mogelijk aan te pakken. Ging goed, alleen gooide ik vervolgens m'n zonnebril van mijn hoofd af, dus die moest ik terug ophalen. Enfin, mijn veters zaten goed vast dit keer, da's al iets.

Andere mannen die in de buurt liepen, hijgden niet minder dan ik, dus ik vermoedde dat ik nog geen lucht te kort kwam, ook al heb ik binnekort een afspraak met de longarts. Als ik weer wat te inhaleren krijg, zal ik wel meer loopvermogen krijgen.

Zo renden we door een groot en betrekkelijk verlaten park, tegen de frisse wind in. Voorbij een keerpuntje in het park kwam ik Sennen nog tegen, we sloegen de handen tegen elkaar. Ruud en ik liepen een stukje op met twee andere lopers en we praatten wat. Ik vertelde dat ik voor het eerst meedoe, en dat ik er nog niet veel van begrijp maar trouw achter mijn trainer aanloop. "Ik ben net een gans, die het eerste wezen dat hij uit het ei gekomen ziet, tot moeder bombardeert. Achter moeder de Gans aan, follow the leader!" Ruud: "Zeg Frans, spaar je adem nou maar..."

Samen passeerden we 8 km-streep ergens op een recht stuk langs een spoorweg. Daar, onder die prachtige herfsthemel, met behoorlijk felle zon, wolkenstraten en harde wind, vertelde Ruud me dat het moment was gekomen om voor mezelf te gaan lopen als ik dacht dat ik het kon...

Het feit dat hij dat zei, en de manier waarop, gaf me het gevoel alsof ik zomaar een set verse alkalinebatterijen had gekregen. Langzaam wat makkelijker en vlotter lopen, een heel stuk alleen tot de volgende loper steeds dichterbij kwam, inhouden, checken of ik niet meer pijn kreeg, en als ik me lekker voelde er rustig voorbij steken, beetje kletsen en verder. Als ik mijn armen wat meer uitzwaai dan worden de stappen vanzelf groter, dat lijkt vanzelf te gaan, al wil ik 't niet te lang doorzetten, dus na een minuut zo lopen weer wat op adem komen.

Op de rotonde waar de 10 km was uitgemeten stond een hele grote digitale klok, zo een van de tv laat ik maar zeggen, en door een sprintje te trekken kon ik die exact op 47 minuten passeren. Mijn eerste doel, de 10 km binnen het uur, is daarmee gehaald.

Okee, nog 1400 meter. Gewoon zo verder gaan. Het viel me op dat tussen de lopers in dat veld waar ik nu liep van allerlei manieren van lopen zitten. Een niet zo grote maar zeer gespierde man, ultrakorte broek en halterhemdje, zongebruind, die makkelijk liep, en ook een stuk oudere die zo te zien moeizaam liep maar toch wel al die tijd ver voor me was gebleven. Je kunt er dus weinig van zeggen. Om me af te leiden van de inspanning die het kostte om ze in te halen concentreerde ik me op de bomen in de laan, en ik probeerde op eikeltjes te stappen die her en der op de weg lagen. Krak! een punt, Krak! twee punten...

De finish bleef wel een eind uit, vond ik, want ik zou toch verwachten dat je ver tevoren al de omroeper hoort, maar daar was dan ineens de laatste bocht... nog maar iets van 150 meter!!

YEEEEY!!! riep ik, ik maakte wat huppeltjes en zette er een sprint in, alsof ik een paard was dat na een dag op stal eindelijk de wei in was gelaten. Die mensen!!! Ze keken een beetje verbouwereerd naar mijn geglunder ("ken ik die man dan?") maar ik sprong en huppelde joelend door de finish alsof er bekenden stonden die me zouden verwelkomen. De wethouder keek wat verbaasd toen ik hem joviaal op de schouder timmerde in het voorbijgaan :-)

Mensen, ik wist niet dat er zulke leuke dingen bestonden waar ik aan mee zou kunnen doen :-)) Stond ik me daar als een halve gare te springen met m'n flesje gratis sportdrank en plastic zakje folders :-)))

Even later kwam Sennen aan en kort daarna ook Ruud. Zij dachten eraan om naar hun tijd te kijken, ik was dat totaal vergeten. Die tijden staan gelukkig op de site van de organisatie:

Met ons vieren hebben we wat uitgelopen. Ik kon eerst nauwelijks lopen, laat staan dribbelen, dat was erg pijnlijk en verrassend, maar na een paar honderd meter ging dat weer en tijdens de 45 minuten fietsen terug naar huis konden de beenspieren wat verder herstellen.

Ik heb in jaren niet zo lang onder de hete douche gestaan, maar vooral: ik heb in hele lange tijd niet zo'n intens plezier beleefd. Waarom ben ik hier pas op mijn 46ste en niet veel eerder mee begonnen? Hoe veel lol had ik kunnen beleven als ik dit op bijvoorbeeld mijn zeventiende al had gedaan? Nu ja, het heeft allemaal niet verhinderd dat ik er nu zo ontzaglijk veel genoegen aan beleef.