Midwinter 2003

Nu, eerst maar eens de moed verzamelen om me 18 kilometers voor te stellen.

Ik schrik wakker en meen dat het de hoogste tijd is om mijn loopschoenen aan te doen, maar het is pas 2 uur in het holst van de nacht dus ik moet nog úren proberen te slapen.

Om half acht gaat de wekker. Met een luid "JA!" sla ik het dekbed terug en loop de paar meter naar de douche waar ik mezelf goed wakker laat worden. Yoghurt met cruesli maken en tussen de krakende happen door zo goed mogelijk mijn spullen bijeen zoeken. De gevreesde enveloppe, met startnummer: ingepakt. Sokken, broek, handdoek, extra schoenen, loopshirts... oh boy, tas vol. Andere tas.

Een paar uur later. In de Apeldoornse kazernekantine zit ik gemoedelijk aan de koffie met een paar marathonloopsters als ik me realiseer dat ík zometeen al moet starten! Rustig, rustig, hoor ik, dat haal je wel... ik weet gelukkig vlot de gymzaal te vinden waar ik me om kan kleden. Gehaast spreid ik de dingen uit waar ik wat mee moet. Hempjes. Hoeveel lagen? 't Is verdomd koud, het waait, er ligt sneeuw en er komt nog meer sneeuw aan. Twee laagjes dus en het loopjasje erover. Oeps, nog hartslagmeterband eronder. Schoenen aan en de strikken meteen zó hard aangetrokken dat ik daar geen omkijken meer naar heb. Startnummer met drukknoopjes aan de elastieken tailleband. Klaar? De rest van de kleren en mijn waardevolle spullen terug in en aan de tas, een laatste blik, en daar gaan we.

Ik sta nog maar net achteraan bij de start als we vertrekken. Het lijken me niet veel mensen, zo'n tweehonderd maar dat blijken er later toch wel 1600 te zijn. Mijn plan was om te luisteren naar de waarschuwingen van ervaren vrienden en de eerste 20 minuten kalm aan te doen, hartslag 130, niet hoger. Maar ik begin al op 205!

Gelukkig wordt die opwinding gaandeweg wat minder en ik laat me rustig meevoeren met de achterhoede waarin ik ben gestart. Ik zie een jongen en een meisje samen lopen en hun manier van lopen, licht, makkelijk maar niet gehaast, lijkt me wel wat. Achter hen aan gaat het makkelijk, we halen wel wat mensen in maar mijn hartslag kalmeert tot rond de 160. Thijs loopt ook pas sinds een jaar, maar hij heeft al wel de New York Marathon gelopen in november. De resultaten daar waren hem wat tegengevallen, voornamelijk doordat hij zich de dagen vóór de marathon wel erg had laten afleiden door de vermoeiende actie die zo'n wereldstad te bieden heeft. Na New York heeft hij rust genomen en dit is zijn eerste prestatieloopje. Sabine, zijn vriendin, loopt al een half jaartje langer. Zij laat ons op een gegeven moment los en zoekt haar eigen tempo dat een stuk hoger ligt dan het onze.

Het eerste halfuur dribbel ik zo lekker mee en ik heb er lol in om de prachtige omgeving van deze midwinterloop voor het eerst te zien, en mensen te spreken. Een Duitse loper is er ook voor de eerste keer, samen met een clubje buurtgenoten, de een doet de marathon, de ander de mini en zo kan elk wat naar zijn kunnen doen. In een buitenbocht staat een fanfare met carnavaleske moed de vrieskou weg te blazen. De meeste lopers nemen hier een binnenbocht maar ik loop naar de muzikanten en ik steek, tot verrassing van de man met die twee grote koperen deksels, mijn hand ertussen zodat hij een klap mist :-)

Op een lang stuk autoweg dat omlaag voert, kom ik Thijs weer tegen. We praten en grappen wat en dan besluit ik om, na ruim een half uur, te gaan proberen of ik het ietsje vlotter kan volhouden.

Dat gaat eigenlijk best. Als ik even te hard ga, en ik begin te hijgen, dan voel ik ook mijn benen zwaarder worden, maar de meeste tijd kan ik zo tussen de 165 en 175 op mijn hartslagmeter volgen. Op 160 loop ik met de rest mee, alles daarboven voert me geleidelijk voorbij en dat is best goed te doen.

Wat een prachtige route, met bossen en mooie uitzichten. En wat een ruimte, vergeleken met de zevenheuvelenloop. Daar moest ik af en toe kriskras tussen mensen doorspringen en mijn best doen geen hielen te raken, hier zijn er vaak meters ruimte om lekker door te lopen. Het gaat wel vaak en lang bergaf, lijkt het. Dat moet toch ook wel weer eens omhoog? Nou, dat heb ik geweten...

Op een gegeven moment begint het omhoog te gaan, en net als ik denk dat ik me na die bocht wel weer met grote passen kan laten afzakken gaat het verder omhoog... en verder omhoog... Gelukkig zijn er veel ervaren lopers die me kunnen vertellen dat dit nog wel even zo blijft. En zolang ik me lekker voel en mijn benen niet zeuren ploeg ik vrolijk voort.

In de verte horen we al het galmen van de omroeper! Een vader maant zijn zoon tot kalmte want "het lijkt wel dichtbij als je hem hoort maar we moeten nog drie kilometer!" -- hee, dat zou betekenen dat we er bijna zijn! Ik probeer me ook nog even braaf in te houden maar smeer dan de resterende adem uit over de tijd die ik nog moet gaan. Dat laatste steile stuk komt er nog aan, waarlangs ik vorig jaar de finishers zag omhoogklimmen, dat moet natuurlijk nog, maar door het parkje daarheen loopt het fijn.

Onderaan de laatste laan staan een vader en zijn kinderen met een spandoek de hardlopende moeder toe te juichen. Ik juich mee en zet er de sporen in. Pfff... zo'n stuk omhoog is prima om er zeker van te zijn dat je uiteindelijk graag wil finishen maar de laatste meters naar de klok en de tijdmatten gaan weer lekker omlaag dus dan kunnen de armen omhoog en er is ook nog lucht voor een vreugdekreet.

Héérlijk! Zelden smaakte een flesje koele sportdrank zo lekker... En een medaille heb ik nog nooit eerder gehad!! Achter mij wordt een loopster duizelig en ze volgt me een minuut in polonaise tot ze niet meer bang is om flauw te vallen. Mijn benen beginnen stijf te worden en ik krijg het koud dus ik dribbel, voor zover ik dat nog kan, naar de kleedkamer terug. Met een fantástisch gevoel.

De douches... ik geloof niet dat ik ooit eerder zó genoeglijk onder de douche heb gestaan. Zachtjes juichend en hardop kreunend en zuchtend van plezier. Het komt me allemaal als zó'n enorme grap voor, zo extreem lollig, zo'n stuk hardlopen! In de zaal waar mijn spullen staan, zitten alleen nog wat afgehaakte marathonlopers die daar zo de lol niet van inzien maar ik kleed me glunderend en grijnzend aan.

Dan loop ik naar de start om, net zoals ik vorig jaar als toeschouwer deed, te wachten op de doorkomst van bevriende LAAC marathonlopers. Eerst komen me nog minimarathonlopers tegemoet die zelf ook net binnen zijn en daarna volgen de finishende 28km-lopers.

De omroeper legt het allemaal haarfijn uit, vaak met komisch commentaar. Hij houdt een lange winterdag de stemming erin. Op een gegeven moment barst hij in zingen uit als hij in de verte een vlammend rode verschijning ziet aankomen. Op de tonen van een voetbalstadionlied zingt hij voor: "Gerry Dumont, Gerry Dumont..." en terwijl zij stralend en vrolijk passeert, noemt hij uit zijn hoofd haar tijd van vorig jaar en haar beste tijd, hij bezingt haar woonplaats en nog meer... Gerry is al om de hoek verdwenen voor haar laatste 14km als hij zijn loflied moet beëindigen om andere lopers aan te kondigen.

Het wintert nu harder dan eerder op de dag, de sneeuw jaagt door de straten maar een uurtje later komt Gerry door de finish, ruim een halve minuut onder de 4 uur. De omroeper zijn dag kan nu helemaal niet meer stuk, met een deken om zich heen wapperend wordt ze nog even bij hem geroepen en even later komt ze met andere loopvrienden aanhuppelen.

Mariëtte finishte net boven de 4 uur en haar dochter Marjolijn debuteerde in 3:57.

Mijn tijd van 1:35 kan beter, maar ik héb hem gelopen. En die medaille heb ik later in de trein nog om. Kinderlijk misschien, maar ik ben d'r écht blij mee.

Met de hele dag.