 |
| Back to FG's Homepage |
Iedereen verheugt zich op de dag, ook de zon die door de wandhoge ramen van de hal naar binnen schijnt. Is het buiten koud, binnen heerst een zomerse stemming. Aan lange tafels ontmoeten de lopers elkaar. Velen kennen elkaar van vorige jaargangen en andere evenementen. Nieuwelingen vinden snel aansluiting -- het lopersvolkje is ook hier heel makkelijk in de omgang. Sabine Schneider is er, de Duitse die in Apeldoorn meeliep. Ze vertelt dat de reis naar huis (treinen door sneeuw uitgevallen) tien uren en een taxirit had gekost... nu is het niet zo'n end terug naar Heimborn gelukkig.
Bij een videomonitor worden opnames van vorig jaar getoond. Twee Duitsers die hier niet eerder liepen, zijn gerustgesteld: lekker vlak terrein! Ze zullen even later ontdekken dat de opnames zijn gemaakt op de eerste "strecke" waar het inderdaad vlak is, tenminste als je de camera schuin houdt, want het is een steil straatje, en daarna volgt een pad (soms twee stappen smal, soms breder) door het bos met flinke bulten erin. Krijn Kroezen uit Lelystad staat er grijnzend bij te kijken. Vorig jaar kreeg hij hier als winnaar een vijflitervat bier "maar dit jaar zal ik mijn biertje na afloop zelf moeten betalen!" Hij zit er niet mee en loopt er ontspannen bij. Voor hem is deze marathon een trainingsloopje voor de EK 100km in Moskou op 19 april, waar hij in het Nederlandse team loopt. We zien ook Bé Meerman, die net als Gerry Dumont traint voor het rondje Texel op Tweede Paasdag.
Massaal veel deelnemers zijn er niet, ik schat tussen de 100 en 200. Net genoeg om het overal gezellig te hebben en nergens zoveel dat je moet wachten. Ja, bij de toiletten is een klein rijtje wachtenden maar dat gaat allemaal gemoedelijk en in drie van de vier hokjes is geen papier meer, wat komische taferelen oplevert van beleefd doorgegeven meters papier, door de open deur, over de zijwanden... "Toilette eins, Papier bitte!" -- "Kommt gleich!"
Inschrijven gaat vlot. Je kunt een afstand opgeven, maar dat is vrijblijvend: het parcours heeft een op- en afrit van een kilometer met daaraan vast in de bossen een parcours van 8km. Het is de bedoeling dat je minimaal twee rondjes loopt maar of je daarna de finish opzoekt of er nog een rondje aan vast knoopt, of twee, of drie, dat moet je zelf weten. Zo ontdek je vanzelf je eigen afstand van de dag binnen je vorm van de dag. Leuk bedacht, want als je aan de marathon begint maar je stapt na twee rondjes uit, dan heb je toch mooi de 18km gelopen, inclusief oorkonde, finishfoto en laatste aanmoedigingen van de oproeper.
Na de Kaffee & Kuchen bind ik mijn hartslagmeter om en ik strik mijn veters nogeens. Hoe zal het gaan? Ik was de hele week erg moe, en onderweg had ik zittend al last van een been, staand gek genoeg niet dus afwachten hoe dat lopende is. 18km heb ik al eens gelopen, dus dat zou moeten kunnen, al is het hier wat zwaarder door de heuvels.
De start van de marathon wordt tien minuten uitgesteld doordat een aantal lopers in de file heeft gestaan. Prachtig, zo'n informele sfeer op het zonnige schoolplein waar de omroeper grapjes staat te maken en tenslotte met allen samen van 10 terugtelt naar nul, waarna er alsnog een schot klinkt.
Het handjevol toplopers sprint weg, de rest schuifelt vooruit. Een PR moet je hier niet willen lopen, want de steile start gaat meteen in je benen zitten en verder is er de eerste kilometers op gemoedelijke wijze geen doorkomen aan. Na het stukje straatweg volgt een kronkelig wandelpaadje en door die versmalling heeft iedereen alle tijd om zich voor te nemen deze keer vooral van het landschap te genieten en met aangename hartslag de stopwatch verder buiten beschouwing te laten.
Ik sluit aan bij Gerry Dumont, die zonder techniek om de pols heel steady een 10km/u tempo weet vast te houden. Lucht genoeg voor gesprekken en plezier. De omgeving is het ook waard om te worden gezien en ik ben blij dat er gelegenheid is het rondje minstens tweemaal te lopen. De oude woudreuzen op een plek met veel hoogteverschillen roepen de sfeer van de bossen van Ubbergen bij Nijmegen op, ook een plek waar de vorige ijstijd de aardkorst flink deed rimpelen. Ergens anders lijken we ineens door de Ardennen te lopen, met een uitzicht over mistige verten en een halfverscholen vreemd hoog gebouw. We fantaseren dat dit een Privatkrankenhaus is en stellen ons het leven daarbinnen voor. Wie weet is het ook wel gewoon een flatgebouw, die kunnen ze hier ook als villa vermommen. Of een waterkrachtcentrale, want er stroomt een beekje langs een deel van het parcours. Het geklater van dat frisse beekje is aangenaam, maar werkt op een of andere manier ook sterk suggestief op de blaas. Hier en daar hangt er nog ijs langs de beekwand om ons eraan te herinneren dat het aan de grond kouder is dan het lijkt in de felle zon. We stellen ons voor dat het kristal aan de beekwand geen ijs is, maar badzout waar het stadje haar naam aan heeft te danken "Badsalzuflen" herinnert immers aan de winning van het Badsalz uit de Uflen! Weten we meteen hoe dat beekje heet. Of niet natuurlijk.
Het eerste rondje gaat op deze wijze snel voorbij en daarna is het lopersveld zo verspreid over het parcours dat het bijna overal makkelijk loopt. We boffen met het mooie weer want vorig jaar regende het -- dan komen de slikkige leemlagen van het bos goed los en is het een (overigens vrolijke) glijpartij.
Op alle hoeken waar we eventueel verkeerd zouden kunnen lopen staan helpers (met badge op hun jas ook als "Hilfer" aangeduid) onvermoeibaar de richting aan te geven. Ik bedank ze elke keer en dat verbaast ze! Ze wekken bijna de indruk dat ze daar voor hun eigen plezier staan. Fantastisch. Op de grond staan ten overvloede nogeens in kalk pijlen geschilderd voor de lopers die hun blik tussen hun voeten gefixeerd houden.
Weinig publiek langs de kant, maar wel ijverig. Prachtig, een jongen op een stapel omgehaalde bomen die het bestaat zijn eenzame applaus lang vol te houden. Houthakkers roepen aanmoedigingen, vanuit hun stekje langs het pad waar ze naast hun gereedschap aan de koffie zitten bij een klein kampvuurtje.
Er wordt niet veel ingehaald maar door de ruimte die er valt kan iedereen na verloop van tijd zijn eigen tempo aanhouden. Aan de jasjes van lopers is te zien dat een aantal in groepsverband loopt. Ik heb mijn camera mee en maak foto's van een paar vrolijke groepjes. Als ik nou de volgende keer mijn domeinnaam op mijn jasje druk, kan ik na afloopt bestellingen noteren!
Her en der staan bordjes langs de kant met afstanden erop, maar je moet allereerst weten hoeveel rondjes je hebt gelopen voor je doorkrijgt of je nu naar het bordje 5, 20, 30 of 40km moet kijken.
De verzorgingsposten zijn uitstekend: bakken met stukken banaan en sinaasappel, papieren bekertjes met thee (niet te heet, niet te lauw), cola, een kom met stevige chocoladeflikken en koekjes. En vrolijke mensen daarachter. Je zou er bijna te lang blijven hangen...
Ter compensatie voor de soms lange stukken stevig heuvelop (als Nederlander denk je al gauw aan bergopwaarts, maar voor buitenlandse begrippen zijn het natuurlijk slechts heuvels) gaat het ook af en toe hard neerwaarts. Sommige lopers doen dat behoedzaam, anderen storten zich vrolijk naar beneden. Op een gegeven moment klinkt er een wat paniekerige kreet achter ons en ik stel me voor dat daar een atleet aankomt die van de rem is geschoten. Blijkt een van de toppers te zijn die gaat voor de hoofdprijs (weer 5 liter bier?) en die luidkeels zijn passage aankondigt. We stappen opzij en wensen hem veel succes. In korte broek, in grote haast komt hij voorbij. Krijn zal zo ook wel langskomen.
Ik maak om de paar honderd meter een "fotosprint": twintig meter vooruit hollen, stilstaan, omdraaien, foto maken en weer aansluiten. Zo krijg ik plaatjes die niet teveel bewogen zijn. Ik heb er zo'n lol in, dat de eerste twee rondjes omvliegen eer ik er erg in heb. Als je met een marathonloopster meegaat, dan lijken die 18 km ook ineens niet zoveel meer. Wat is dat nou helemaal. Je praat wat, je lacht en zingt wat, een stukje banaan, een bekertje thee, daar is de fotograaf weer, de jongen op de bomenstapel, de mannen bij het kampvuur en hup we doen er nog een.
Ik voel er veel voor om er nóg een rondje aan vast te knopen, als een kroegloper die van geen ophouden weet en denkt van "vooruit, nog een rondje.."
Waar de 18km-lopers rechtsaf slaan naar de finish, in het Duits de "Ziel", ga ik nog een keer mee linksom. Dat wordt dus 26km. Klinkt veel, en ik heb zelf nog nooit zoiets gelopen, maar vandaag zijn de kilometers gratis, zo voelt het, dus we pakken er nog wat mee. Extra voordeel: elk rondje kom je de fotograaf tegen, dus is er een nieuwe kans op een leuke herinnering... dat doet me denken aan het fotoprijsschieten op de kermis.
Na die derde ronde wil ik eigenlijk nog een keer, maar Gerry pakt me bij de schouders en zet me op koers naar de finish. Okee, okee... :-) Tussen de 20 en 30 km is ze weleens moe maar die dip is ook bij haar uitgebleven dus ze huppelt vrolijk verder.
De laatste kilometer gaat heuvelafwaarts, dus adem genoeg om nog wat te zingen. Ik ga dringend wat songteksten leren want ik moet grote leemtes opvullen met tralala. Wat zingt lekker? Geen wandelliedjes. Ik zal eens wat Kurt Weill teksten opsnorren. "Ich Bin Eine Arme Verwandte" lijkt me wel wat. Of "Seeräuber jenny"! Als je zingt gaan mensen ook vriendelijker opzij dan wanneer je zwijgend aan komt stampen. Een duet zou ook wat wezen, als ik tevoren kan afspreken met wie ik samenloop.
De omroeper staat strategisch onderaan de weg op zijn overdekte geluidswagen naast de grote digitale klok. In zijn lijzig-vrolijke accent klinkt het "Jaaa! Leicht und locker! Links um die Ecke und schon ist es geschaft!!"
De computer voor finishtijden heeft het begeven maar die taak wordt overgenomen door een groepje vrijwilligers die elke loper opvangen en nummer en eindtijd precies noteren. Ook hier een leuke mix van zorgvuldigheid en vriendelijkheid. De klok gaf 2:36 aan.
Ik dribbel wat uit over het zonnige schoolplein. Er staat geen wind en onder de sterke zon hangt hier een bijna zomerse sfeer. Kleurige lopers, iedereen loopt te glunderen, in een zithoek van het plein laten wat sporters zich een bord vol Kuchen smaken. In de zaal waar de inschrijvingen waren zoek ik mijn tas op en ik kleed me uit. Was ik thuis zo moe dat ik rommelig inpakte, nu ben ik zo groggy van het genieten in het bos dat ik een stapel kleren voor me heb en er niet goed achter kom wat nu schoon goed is en wat ik net heb uitgetrokken. Gelukkig is mijn neus uitgeslapen dus dat raakt nog goed gesorteerd.
In de douches is het water halfwarm. Ik schiet in de lach: dat is dus de 26km-temperatuur... de eerste binnenkomers hebben het warmste water, de meeste marathonlopers douchen koud en ik hang daar ergens tussenin!
In de hal heeft de fotograaf zijn hoek ingericht. Als je je finishtijd noemt dan toont hij je op zijn pc de foto en die is meteen af te drukken en mee te nemen. Ik ben de eerste belangstellende en hij vindt het spannend om de nieuwe apparatuur uit te testen. Alles werkt en tot zijn opluchting kan ik twee prima foto's meenemen. De handel kan beginnen.
Buiten neem ik een Bratwurst (geen Duitse loop is compleet zonder Wurst) en ik wacht bij de finish op de anderen. Tegen half vijf komt de zon lager staan, het wordt wat minder warm maar aangenaam is het nog wel. De omroeper is nog steeds in guter laune en hij begroet de finishers allemaal. "Noch ein bisschen weiter lächeln, jaaaa! Leicht und locker!"
Gerry komt eraan, op 4:11, samen met het loopmaatje waarmee ze voor Runner's in Rotterdam ook dit jaar een groep lezers naar de finish haast. De 42,2 kilometers zijn hun niet aan te zien, een prachtig gezicht zo'n makkelijke finish. Anderen komen nog weleens binnenploeteren met bezweet lijf en ogen die "dit was eens maar nooit weer" zeggen, zij niet, ze lopen alsof ze best nog een rondje hadden gewild.
Daarna komt Sabine Schneider binnen. Ze had het op het laatst even moeilijk maar deze slotkilometer gaat weer soepel. Ze heeft wel razende dorst en Krijn, die al lang binnen is, regelt een fles sportdrank die ze naar binnen laat klokken alsof het een reclamefilm is. Zelden iemand zo dankbaar zien genieten van een paar teugen frisdrank!
De dames trekken zich terug in de doucheruimte. De fotograaf heeft het intussen druk achter zijn kraampje maar voor zijn eerste klant van de dag maakt hij tijd zodat ik Gerry's finishfoto voor haar kan regelen.
Krijn Kroezen, die dit jaar een paar man voor zich heeft gelaten, heeft zich een welverdiend biertje verworven, waar hij zeer tevreden van geniet. Een winnaar wint altijd, ook als hij niet op het podium staat.
|
 |
 |
 |