| to FG's Homepage |
Daar staan busjes, en vrijwilligers zijn standjes aan het opbouwen. De busjes brengen lopers naar de oude koepelgevangenis in Arnhem Noord, zo'n fraai, imposant statig bol bakstenen gebouw met hoge muren die erg uitnodigen om er van binnenuit overheen te klimmen. Inschrijf- en kleedruimte is de mooie gymzaal met miniklimwand (de boeven moeten wel in conditie blijven maar een serieuze klimwand zou menigeen op al te ambitieuze gedachten brengen) en een ruim toilet zonder slot erop (dat stemt tot nadenken -- een gevangene zit wel achter slot en grendel maar kan zijn wc-deur niet achter zich in het slot draaien).
De loop meet slechts 7200 meter dus er is tijdens de loop zelf geen tijd om rustig warm te draaien. Daarom loop ik ruim tevoren al wat rondjes om de nor, traag, tegen de steile heuvel op, langs het spoor en terug de heuvel af. Mooie rustige buurt. Langs de muur een kleine groenstrook, oplopend tegen de muur, lastig om een goede ladder tegenaan te zetten. Nog een rondje. Binnen in de zaal is het daarna wel erg benauwd, dus de trainingsbroek en het jasje kunnen uit, in de zak met mijn startnummer erop gestift, in een van de busjes die straks alles naar de finish brengt.
Een van de organisatoren neemt het woord aan de microfoon. Hij vertelt dat we twee jarigen hebben: de gade van onze kroonprins viert haar verjaardag en een van de gevangenismedewerksters ook. We zingen haar allemaal toe. Máxima moet het zonder wilhelmus doen vandaag want het is al over tienen.
Bij de gevangenispoort wachten we tot de metershoge harmonicadeuren opengaan. Dan staan er nog twee vrijwilligers met een startlint, we tellen af van tien en hup, een heel stuk de stevige helling af. Een kwestie van je beheerst laten vallen. Ik probeer Ton te volgen, die bij een andere groep van onze loopclub de snelle figuren traint. Hij wil binnen een halfuur finishen en dat zou mij ook wel wat lijken. De eerste kilometer is in 3:30 verlopen maar dat is geen kunst, al loop ik stevig naar lucht te happen. Ik laat Ton maar van me vandaan lopen want ik moet nog ruim 6km mee...
Lekker stuk langs de Rijn over de kade en dan de trapjes van de loopbrug op, met rechte stukken en bochten van 180 graden erin. Daar zwik ik even een enkel, maar het valt mee. Wel een teken dat ik mezelf ietsje voorbij ben gelopen. Lekker doorlopen maar niet proberen harder te gaan. Mensen wat is het warm! Ik heb een glanzend blauw Odlo T-shirt aan maar ik had toch beter een singlet kunnen hebben denk ik. Het hemd trek ik uit en zo koel ik redelijk af, we passeren een drankpost waar ik een slok geel zoete sportdrank neem en een beker water meeneem om me al lopend wat mee op te frissen. Laat er maar overheen klotsen, spetters maken koel.
Later vertelt een trainer die een stukje achter me heeft gelopen dat het niet zo verstandig is je hemd uit te trekken: als je in de wind opdroogt, word je daarna ook weer sneller te warm. Okee, voortaan rekening mee houden.
Intussen loop ik steeds alleen, ik word niet ingehaald en een groepje van drie man 40 meter voor me uit blijft onbereikbaar. In mijn hoofd de muziek van Prince, "Joy in Repetition" waarvan ik de afgelopen dagen voortdurend drie versies heb gedraaid. Ik loop gemakkelijk, het voelt alsof ik best sneller zou kunnen maar als ik dat doe dan lijkt het alsof de weg ineens veel steiler en zwaarder wordt, ik krijg het gevoel dat ik dat toch niet lang volhoud, dus ik zak weer terug naar mijn makkelijker ritme. Op een gegeven moment staat het 5km-punt aangegeven en ik bedenk dat ik nu eigenlijk "alles zou moeten geven" in de laatste 2,2km maar waar die turboknop zit, is de vraag. Ik heb er tot hier 21:30 over gedaan, finishen binnen 30 zal niet lukken.
Het wordt nu wel steeds makkelijker want vanaf de lange dijk langs de Rijn is in de verte de Blue Band Bajes al te zien, zo groot dat hij erg dichtbij lijkt te zijn. De achterste loper van die drie voor me komt binnen bereik en als we de dijk afgaan, kan ik hem met een sprintje inhalen. Ik denk dat we er nu wel zowat zijn, dus we praten wat. Het gaat hem ook goed af maar hij vertelt dat het nog zo'n 700 meter is. Ik kijk op mijn horloge en bedenk dat het dan lastig gaat worden om binnen de 30 minuten binnen te komen. Ik ga een paar meter achter hem lopen: hij heeft zo lang ver vooruit gelopen, die laatste paar meter moet ik er niet meer voorbij en achter ons is een hele tijd niemand.
De laatste vijftig meters zijn het leukst: een ploegje vrienden en familie van andere lopers staat enthousiast te roepen en te zwaaien. Leuk om langs te dartelen en terug te lachen. Ik passeer het finishdoek in iets van 30:30 en laat ik maar besluiten dat ik mezelf daarmee de ruime gelegenheid heb gegeven om het volgend jaar wel binnen de 30 te ronden. Achteraf weet ik niet precies waar ik die 30 seconden had kunnen afschaven. Misschien met een iets kalmer begin, en iets koeler singletje, zonder verkleedpartij onderweg en met het vertrouwen om toch iets langer tegen het randje te lopen? Of was het gewoon goed zo.
Trainer Ton was in iets van 28 minuten binnen, dat was duidelijk te hoog gegrepen voor mij. Theo Verhagen, mijn maatje van de Huissense stratenloop komt binnen. Samen met zijn tienerdochter heeft hij een hele nette tijd gerend. Ook komt de ene na de andere loper van de club binnen.
Ik ben bij vertrek een van de laatsten van onze vereniging, want ik vind het napraten bijna het leukste van alles, het enthousiasme van iedereen, de glunderende gezichten, de schouderklopjes over en weer, de verhalen van hoe het ging, hoe het gaat, in het lopen en daaromheen.
Als de vrijwilligers gaan inpakken en opruimen, stap ik op de fiets en rijd ik heel langzaam weg.
De klok bij de finish tikt nog door, in grote cijfers.