Zwolle 2003

Ik moet erg lachen. Bij zulke gesprekken is het altijd makkelijk om te vertellen van Gerry die om de twee, drie weken een marathon loopt. "Ja," weet Clemens, "die types ken ik, dat zijn wandelende geraamtes!" Hm, jammer dat het geen internet-café is, anders kon ik hem wat laten zien :-))

Op het grote Park&Ride terrein achter het NS-station is er ruimte genoeg. Sommige lopers staan zich daar om te kleden, andere zijn al druk aan het inlopen, een goed uur voor de start. Zou dat inlopen dringend nodig zijn? Hoe dan ook, de weg is er breed en verkeersvrij genoeg voor, er staat een stralende avondzon, mooie gebouwen eromheen en met elkaar vormt het een bijna theatrale setting. Die vraagt er gewoon om -- het lijkt alsof ze meespelen in een film over hardlopers.

Er zijn groepjes en ook veel individuele lopers die elkaar herkennen. Gerry ziet Jan Willem Dijkgraaf (o.a. bekend van DRS-NL) en de twee begroeten elkaar. Daarna haalt Gerry haar nummer (en T-shirt met haar naam erop) en ik schrijf me in. In een zwembad verderop in de straat kunnen we ons omkleden en daar zijn ook gratis kluisjes om de tassen in te bewaren. Mooi systeem, je verzint zelf een code, dus je hoeft alleen maar je kluisnummer en (bijvoorbeeld) je pincode te onthouden.

We lopen wat in en we ontdekken dat de hele marathon (Leiden) bij Gerry nog niet uit de benen is, en ik voel dat ik na de halve in Leiden iets te fanatiek heb meegedaan met de bosloop op dinsdag en de heuveltraining op donderdag bij de club. Die plots opkomende stijfheid in de bovenbenen loop ik er niet even uit... Ik had juist gehoopt de 1:41 en nog wat te kunnen verbeteren, toch zeker onder de 1:40. Want in Leiden had Gerry me toegeroepen dat het een leuke tijd was maar "als je onder de 1:40 loopt, DAN doe je mee!" -- plagerij natuurlijk maar ik dacht toen wel meteen "okee... doen we." Ha, wat men zichzelf zoal aandoet om zomaar een opmerking :-))

Iedereen loopt lekker en vlot ook, zeker in de eerste kilometers. Na een eerste aanloop tot in de binnenstad volgen rondjes. Ik weet niet hoe lang die zijn, het is me wel uitgelegd maar ik ben nog niet zo handig in die dingen. Net iets meer of iets minder dan 5km en als je dat door hebt kun je ook de borden 5-10-15-20km onderweg begrijpen, nou ik niet, die borden staan een paar honderd meter na elkaar en ik begrijp alleen dat het 20km bord pas geldt als ik ruim anderhalf uur heb gerend :-)

Een keer per rondje is er één post met sponzen en water. Dat is wel wat weinig op zo'n zomeravond. Ik zie lopers in de drukte misgrijpen en die moeten dan een heel eind zonder water of spons verder. Ik pak twee sponzen dus ik heb er wel een om uit te delen, maar als de sponzen een half rondje verderop staan, dan kun je van verfrissing naar verfrissing rennen. Nu is het voor sommigen onnodig afzien.

Ik heb nog te weinig ervaring om zelf een stabiel tempo te vinden. Ik loop mensen in te halen of ik laat me meevoeren met wie er in de buurt loopt. Ik let ook op de manier van lopen van een medeloper. Een grote man die van die zware passen maakt geeft me het gevoel dat ik erg moe ben, dat het een hele beproeving is allemaal. Op een gegeven moment komt er een lichtvoetige vrouw naast me lopen en als ik met haar oploop, komt het me voor dat het eigenlijk niet zoveel voorstelt, een beetje rondhuppelen. Joke loopt al vanaf haar vroege jeugd maar heeft nog bijna nooit aan wedstrijden meegedaan. Dit is haar tweede halve marathon ooit en de eerste ging in 1:41 dus zoiets wil ze nu weer lopen. Volgens mij gaat ze een stuk harder...

Een treintje Afrikaanse lopers heeft ons dan allang gedubbeld en niet zo lang daarna komt ook komiek Dolf langs, hij heeft haast want hij moet de prijsuitreiking doen. Een verzorger op de fiets rijdt met hem mee.

Op een gegeven moment krijg ik een scherpe pijn bovenin mijn maag, ongeveer daar waar mijn startnummerband zit en ik laat Joke gaan. Als ik even nadenk merk ik dat ik het gewoon koud begin te krijgen. Loophemd in de broek en het gaat al beter. Eerst maar eens een kalmer tempo pakken. Ik sluit aan bij drie mannen die zo te zien ervaren lopers zijn: ze lopen perfect met elkaar in cadans, eentje houdt hardop de kilometertijden bij. Ze richten zich op een tijd van 1:35. Wow! Als dat zou kunnen... want ik kan op hun langzamere tempo prima meekomen. Ik loop een ronde met ze mee. Lekker gevoel, zo met elkaar in de pas lopen, het voelt bijna aan alsof iemand anders de kracht levert. Zo van "hand in hand, kameraden" :-)

In de drukte na de laatste drankpost raak ik ze kwijt en ik loop verder. Wat sneller lopen blijkt eigenlijk heel wel mogelijk, en ik versnel af en toe een stukje extra om een loper een eindje voor me op te pikken. Verbazend, dat dat kan. Intussen treur ik wel een beetje want ik heb al 1:35 op mijn teller staan, dus die lopers achter me zijn gewoon later gestart... tja, let dan ook op Goddijn, denk ik. Nu ja, gewoon lekker lopen, en ik finish in 1:37:44. Bijna 4 minuten sneller dan in Leiden, en onder de "meedoen" limiet van Gerry :-))) Als ik over een poosje verstandiger ben voorbereid, kan ik nog wat verbeteren.

Joke staat daar ook, ze was een halve minuut eerder binnen. Ze kan alleen niet meer bukken om haar gehuurde chip los te knopen. Dat lukt me nog wel, al krijg ik haar veters niet meer zo netjes gestrikt. Even later komt Gerry ook aan. Zij en Jan Willem Dijkgraaf lopen er zo fris bij alsof ze nog moeten beginnen, alsof ze popelen om eens een flinke duurloop in te zetten... Ik daarentegen moet helemaal opnieuw leren lopen! Kuiten en bovenbenen verzetten zich tegen elke beweging dus ik loop bescheiden achter ze aan terwijl Jan Willem zich alweer verheugt op zijn halve marathon van morgen en een ultraloop binnenkort in Den Haag.

Clemens zou hen eens moeten zien... roofbouw? Uhm... look again buddy :-)

De organisatie heeft trouwens een logistiek kronkeltje: je jas kun je bij de start in een zak stoppen en op die zak schrijf je dan je startnummer, maar na de finish krijg je eerst tegen inlevering van je startnummer een flesje sportdrank, en tien meter verderop moet je je tas-met-startnummer-erop vinden. Ik heb geen flauw idee meer van mijn startnummer! Op deze manier kost een flesje sportdrank zo veel als een Odlo hardloopjas. Gelukkig weet wakkere Gerry mijn startnummer nog...

Het trappenlopen thuis gaat moeizaam, maar ik kan zonder spierpijn inslapen en vanochtend is het opstaan ook probleemloos gelukt.

Yes, vaderdag!! Oeps, ik krijg bezoek, ik ga douchen.

Loop ze mensen!