Back to FG's Homepage

België ligt verder weg dan je denkt


Zie ook:
“Akkoord, onze noorderburen staan meer in de file dan wij, worden qua opeengestapeld wonen waarschijnlijk alleen door Bangladesh geklopt en hebben van tijd tot tijd met vallende vliegtuigen en vroegtijdig functionerend vuurwerk af te rekenen. In heel wat opzichten zijn ze echter te benijden. Het feit dat ze beter dan de gemiddelde Belg van de tongriem zijn gesneden nog even daargelaten, hebben ze daar in Nederland een van de allermooiste orkesten die er te vinden zijn: het Koninklijk Concertgebouworkest van Amsterdam (KCO).”
Rudy Tambuyser, Metro Muziek, De Morgen bijlage 16 juni 2000
Toen ik (1999-2002) veel in België was, ontdekte ik langzaamaan dat de verschillen tussen de twee buurlanden groot zijn.

Op het eerste gezicht lijken Nederland en Vlaanderen zo op elkaar dat je je afvraagt (ik spreek nu even gechargeerd in de cliche's die onthutsend alomtegenwoordig zijn) of wij Nederlanders die "schattige" Belgen met hun betaalbare huizen en al niet simpelweg zouden moeten opkopen, zoals de Westduitsers hun arme oostelijke familie terugkochten. Wij hebben nu toch geld zat! Tenminste, dat hadden we in 2000 jaar toch nog, maar in 2001 moet "onze" KPN uit bedelen gaan bij het arme, maar degelijk ouderwets verambtelijkte Belgacom. Ik ken geen Belg die van Belgacom houdt, iedereen lijkt het staatsbedrijf te haten (behalve natuurlijk de levenslang benoemde medewerkers) maar hier kregen Belgische vrienden toch een smalende blik van, zo van "ach dat arme KPN die het zo nodig breed moest laten hangen..."

De taalstrijd zou voorbij zijn want we spreken allemaal Nederlands (zij zelfs beter dan wij, tenminste met dictee), we knappen hun ouwe gebroken wegen op en die langs elkaar heenwerkende rijkswachters komen onder het goede, milde en wijze gezag van onze goedgeoliede en tolerante politiemacht. Misschien blijven onze bakkers dan ook voortaan op zondag open, net als die daar in het zuiden. En hopelijk worden onze doktoren dan even ijverig als de Belgische, zodat onze Nederlandse wachtkamers leegraken en de wachtlijsten verdwijnen. Nu liggen wij ziek thuis terwijl onze artsen op het strand liggen! terwijl een Belgische dokter pas naar huis gaat als de laatste patiënt is voorzien van de laatste medicamenten.

Op deze pagina staan wat voorbeelden van diepliggende verschillen en misverstanden die onder het vriendelijke oppervlak te vinden zijn. Het Amsterdamse Tropeninstituut, dat o.a. cursussen organiseert voor nederlanders die in verre landen gaan werken, om hen het inburgeren te vergemakkelijken, hebben het al eens gezegd: België ligt verder weg dan je denkt.


Een reactie uit België

(naam en e-mailadres bij mij bekend)
Met belangstelling heb ik uw pagina over Nederland-België gelezen en daarbij groeide ook nog maar eens mijn ergernis.

Ik heb twee jaar in Amsterdam gewoond en kan dus ook oordelen hoe verschillend de twee landen zijn. En verschillen zijn er, daar mag u zeker van zijn. Wat u daar echter aanhaalt over politie, schattigheid, slechte wegen,... zijn toch maar weer eens die "afgezaagde" vooroordelen. Het woord "schattigheid" geeft mij rillingen! Het is totaal arrogant een natie schattig te noemen: een Belg (of welke nationaliteit dan ook) is een volwaardig persoon met een volwaardige taal en daar is niets schattigs aan. Tijdens mijn verblijf werd ik ook schattig genoemd en "zo leuk Belgisch" en werd mijn "taaltje" pittoresk genoemd. Op de duur leek het wel of wij niet gezien werden als een beschaafde mensen! Ik heb mij daar dan ook altijd tegen verzet en heb nooit moeite gedaan om mijn "taaltje" aan te passen. Ik was perfect verstaanbaar en kan enkel mijzelf zijn -al dan niet schattig!- door te spreken hoe ik spreek, door de woorden en uitdrukkingen te gebruiken die het dichtst bij mij staan. En ik spreek absoluut geen dialect maar gewoon gangbaar Nederlands.

Over het begripvolle politiekorps in Nederland schrijft u ook lovend: tweemaal hebben wij de Nederlandse politie moeten inschakelen wegens bedreiging van huisbaas (illegale woonpraktijken: iets dat in Belgi toch zeer sporadisch voorkomt en in Nederland heel gewoon is). De politie heeft niets gedaan: het was ons probleem... De bedreigingen waren ernstig bedoeld: dat hebben we daarna mogen merken.

De krantenknipsels die u daar uitgezocht heeft, zijn wel heel erg tendentieus: Het Nieuwsblad/de Gentenaar is nu niet direct het hoogst aangeschreven blad in België. Ik vond dan ook de taal die daarin gesproken werd over Nederlanders totaal misplaatst. Maar ik heb in Nederland evenveel zulke taal gelezen en gehoord over Belgen en over Duitsers. Taal die even racistisch was als hetgene u publiceert. Jammer genoeg heb ik dat allemaal weggegooid anders zou ik ze u met plezier laten lezen.

Ik vind het erg dat in een verenigd Europa cowboy en Indianenverhalen over buren nog steeds als waar beschouwd worden. Het getuigt van een zekere kortzichtigheid. Nergens is het ideaal maar om zo op elkaar neer te kijken... En zo wil ik het toch wel noemen. Het feit dat u het woord "opkopen" gebruikt, vond ik ronduit grof en kolonialistisch om dan nog maar eens een cliché op te werpen.

Of zijn jullie nog altijd boos omdat België zich van jullie afgescheurd heeft? :)


15 oktober 2001

De Belgische SP (da's niet de Belgische versie van de Nederlandse SP, maar meer vergelijkbaar met "onze" PvdA) is de draad volledig kwijt, zo lijkt het. De afgelopen weken hebben ze geworsteld met hun eigen naam, want "socialistische partij", dat suggereert maar akelige dingen waar de gewone man van terugdeinst. Dus moest het wat anders, worden, wat anders, maar wat? SP.A dus, de SP maar dan Anders. En dat "socialistische" van de S wordt straks ook gewoon "sociaal", klinkt misschien nog wel een beetje soft, maar ja, de L van liberaal is niet vrij. De fabrikant van SPA-water had al genoeg last gegeven.

Okee, de naam is versneden, het gezicht verbouwd, nu de stem nog. En dan komt het: de Belgische politici, die het al jaren op hun zenuwen hebben van de onstuitbare opmars van het Vlaams Blok, willen met De Stem Van Het Volk gaan spreken. Dus zijn de kameraden opgeroepen om zoveel mogelijk plat te praten, de een Limburgs, de ander Gents, Antwerps of Oostends. Als je dan werkloos bent, en je hoort van het OCMW dat je helaas onvoldoende uitkering krijgt om je huur en je eten en de onthaalmoeder te betalen, dan krijg je dat tenminste in dialect te horen, 't klinkt veel gezelliger en dan ben je eerder geneigd om op die OCMW-er zijn partij te stemmen, zo is de gedachte.

Wat denken die eikels nu eigelijk? Dat "het volk" waarover ze in hun vergaderkamers graag mogen praten, figuranten zijn uit die prachtfilm Daens, en dat de kiezers waar ze voor opkomen mensen zijn uit De Kapellekensbaan, van die lekkere, fel levende jonge kerels en meiden, met onschuldige ziel, vuile handen en stoflongen maar een passie waar je u, of beter, gij tegen zegt?

Belgen voelen zich op hun ziel getrapt als ze een Hollander ontmoeten die meteen begint van "wat een grappig gezellig taaltje spreken jullie!" Daarom kan ik me niet goed voorstellen hoe diezelfde mensen zich zullen voelen als ze op straat tegen hun socialistische politici aanlopen en dan worden toegesproken in een geforceerd Lokaal Koeterwaals (nou ja, Koetervlaams). Een paar politici deed op tv voor hoe goed ze het al konden, of hoe goed ze het zich van vroeger nog herinnerden, al vergisten ze zich nog weleens in en ij die als ie moest worden uitgesproken. Wie het onverstaanbaarst kon babbelen keek met de meeste trots de camera in. Reclameman Patrick Janssens verontschuldigde zich dat hij nog veel moet oefenen. Alleen Steve Stevaert, de limburgse cafébaas die politicus werd, zwemt tegen de stroom in: hij was juist bezig goed Nederlands te leren en hij wil dat graag blijven doen.

Ik heb dat platpraten ooit eens geprobeerd. Ik zat in een bus met een paar technici die met een gelderse tongval spraken over een zweefvliegtuig dat na een crash compleet moest worden hersteld. "Dading was dus goed naar de klowten" zei ik, en ik probeerde "klote" te zeggen maar het kwam er een beetje vreemd uit, met een o die wel mijn o was maar ineens erg bekakt klonk. Het scheelde niet veel of ze hadden me direct de bus uitgegooid. Ik mocht wel blijven zitten, als ik mijn mond maar stijf dichthield.

Wat kunnen we verder nog verwachten? Natuurlijk zijn er punten te verdienen door de eerste socialistische politicus die zegt dat hij eigenlijk helemaal niet graag leest, ja of het moet een blad zijn over de sterren. "Hugo Claus zegt me eigenlijk niet zoveel, ik kijk liever Big Brother!" Daar valt mee te scoren. Geen hond op straat die het interesseert, maar in de partij klim je zo weer een paar stappen omhoog. "Bin Laden is best wel een lekker ding" zei de ster van de Belgisch-Nederlandse soap Costa, dus die kant moeten we een beetje op met het nieuwe socialisme. Het partijkader in een huis met overal camera's, en wie op een verkiesbare plaats wil, moet zich eerst in "het huis" bewijzen.

In Nederland heeft Dries van Agt nog weleens een goeie beurt gemaakt door op een koersfiets te klimmen. Maar hij zorgde er wel voor om er wat bij te zeggen dat wielrenners nooit zeggen, en dat op een toon alsof hij een grapje maakte in het parlement. Dat hebben we graag. Zo'n man mag wel even doen alsof, maar hij moet niet echt "een van ons" willen worden. Dat zou genant zijn en daar hebben we hem niet voor nodig. We zijn zelf al "een van ons" al willen we dat niet zo nadrukkelijk weten gelukkig. Het is juist wanneer iedereen "van ons" is en "wij tegen hun" dat het allemaal erg misloopt.


Nederlandse samenleving `Europroof', België hekkensluiter
redactie economie
De Volkskrant 7 januari 2002

De Nederlandse samenleving is `Europroof'. Volgende week zal een normale situatie ontstaan. Dat stelt het Euroforum, het samenwerkingsorgaan van onder meer De Nederlandse Bank, het ministerie van Financiën, winkeliersorganisaties en banken, na een probleemloos verlopen eerste `eurozaterdag'.

Zaterdag was de grote vuurproef voor de euro. De drukste winkeldag in de week kende echter geen lange rijen en tekorten, zoals was gevreesd.

Volgens een woordvoerder het Centraal Bureau Levensmiddelenhandel (CBL) was de situatie zaterdag met het wisselgeld echter 'kantje boord'. Net als vrijdag waren er noodtransporten nodig om tekorten aan te vullen. Heel incidenteel kwamen ze te laat en moesten winkeliers guldens als wisselgeld teruggeven.

Supermarkten hadden veelal maatregelen genomen om tekorten aan kleine coupures van 5, 10 en 20 euro te voorkomen. Zo was in vele supermarkten extra geld bijpinnen verboden.

Het wisselgeldprobleem speelde ook bij het midden- en kleinbedrijf, maar op minder grote schaal. Volgens een woordvoerster van MKB-Nederland werkten de alarmbellen van de afgelopen dagen en betaalden meer mensen met kleine coupures. 'Het vakantiegedrag is er een beetje af', constateert de branchevereniging.

Interpay, de organisatie die de pintransacties regelt, meldde zaterdag geen problemen met het elektronische betaalverkeer. Mensen betaalden hun boodschappen niet vaker met hun pinpas. Het aantal transacties, vier miljoen, is normaal voor een zaterdag in januari.

Banken, die in de eerste dagen van de euro onverwacht te maken kregen met enorme rijen voor de balies, waren zaterdag bij wijze van uitzondering open. Van tien uur 's ochtends tot twee uur 's middags konden mensen hun valuta wisselen, maar er werd minder gebruik van gemaakt dan de dagen ervoor. Het was volgens een woordvoerster van ABN Amro 'lekker druk'. Wachttijden waren er alleen in de stadscentra.

Ook in de rest van Europa leverde de munteenheid geen grote problemen op. De verwachte chaos op de eerste eurozaterdag bleef uit. Volgens de Europese Commissie gebeurt inmiddels meer dan de helft van de betalingen in de eurolanden in euro's.

Nederland behoort tot de koplopers, samen met Griekenland. Volgens de laatste gegevens verloopt 90 procent van het betalingsverkeer hier al in euro's.

Fransen, Spanjaarden en Italianen rekenen nog altijd in meerderheid af in de eigen valuta. België is hekkensluiter: daar ontvingen de kassa's in tweederde van de gevallen nog franken.


Een Belgische journalist over het vergulde zelfbeeld van de Hollander
Nederlandse kinderen zijn ettertjes

door Caroline de Gruyter
NRC, http://www.nrc.nl/cultuur/boeken/1006496266290.html.

Omdat zelfs Nederlandse volksjongens 'cultureel' willen doen, vind je in Nederland Bach-cd's bij de drogist. Nederlanders zijn veel royalistischer dan ze willen toegeven. Nederland is een luilekkerland voor kinderen, wat adolescenten tot 'ettertjes' maakt en de vrouwenemancipatie vertraagt.

Voor sommige observaties over Nederland moet je echt bij buitenlanders zijn. In zijn boekje Onder Hollanders. Een Vlaming ontdekt Nederland draagt Steven de Foer geen sociologische trouvailles aan, maar zet hij wel mooie contemporaine zedenschetsen neer, zoals voor hem J. Rentes de Carvalho en Sylvain phimenco dat hebben gedaan. De Foer woonde drie jaar als correspondent voor de Vlaamse krant De Standaard in Wassenaar. Hij was geen echte buitenstaander: zoals elke Vlaming had hij Nederland altijd goed in de gaten gehouden. Hij groeide op met de Fabeltjeskrant, Berend Boudewijn en Mies Bouwman, en bracht weleens vakanties in de Biesbosch door. Toch viel het hem nu pas op, in een huurhuis boven de Moerdijk, dat de meeste clichs over Nederland eigenlijk waar zijn. Hij trof ze allemaal aan: zuinigheid, directheid, lompheid, tolerantie. Hij beschrijft er de goede en slechte kanten van en zet ze af tegen zijn eigen achtergrond. Dat constante spiegelbeeld maakt Onder Hollanders ook tot een indirecte schets van Belgi.

Gelukkig heeft De Foer een journalistiek boek geschreven. Omdat hij steeds persoonlijke waarnemingen noteert, blijft het aardig om over die clichs te lezen. Neem het hoofdstuk over zuinigheid. De Foer deed mee aan een lampionoptocht in Wassenaar, waar elke deelnemer een bon kreeg voor een gratis oliebol. Bij de oliebollenkraam namen mensen precies evenveel oliebollen af als ze bonnetjes hadden. Er stond ook een man die per se een appelflap wilde. Dat mocht niet. Na lang zeuren nam hij mokkend de oliebol. 'Het idee om die oliebol te laten zitten en gewoon te betalen voor die appelbeignet, kwam niet eens in hem op.' Toch merkte De Foer dat hij zich in 2000 minder voor zijn woonplaats Wassenaar hoefde te verontschuldigen dan in 1997. Ook hoorde hij Nederlanders steeds vaker praten over aandelen, puts en calls. Oftewel, er verandert iets. 'De Belg maakt zich in zijn villa met zijn drie soorten luxebier in de koelkast zorgen of de overheid later zijn pensioen wel zal kunnen betalen. De Nederlander in zijn doorzonwoning weet ondertussen dat zijn toekomst verzekerd is door een goed functionerende overheid, en vindt dat nu de tijd eindelijk rijp is om het geld wat te laten rollen.'

Het boek is het zwakst in de 'politieke' hoofdstukken, die niet veel verder komen dan een op zichzelf adequate opsomming van bekende gegevens  zoals de schrijnende toestanden in de overgereguleerde gezondheidszorg, de saaie polderdemocratie en de rapportencultuur waarmee schandalen die het 'vergulde zelfbeeld' van Nederland kunnen schaden onder het kleed worden gemoffeld.

De Foer wint aan kracht in de onderwerpen die hij uit pure verwondering bij de kop neemt, zoals de dominante jeugdcultuur in Nederland. Zijn drie kinderen hadden er een gouden tijd: geen huiswerk maken tot bedtijd, zoals in Belgi, maar na schooltijd de hele middag buitenspelen of naar het zwembad. Kinderboeken, jeugdprogramma's op tv, speciale kindergidsen in musea, Sinterklaasfeesten die tot in de puntjes zijn uitgewerkt  alles duidt erop 'dat dit volk zijn kinderen voor vol aanziet'. Maar kinderen worden niet alleen op een altaar geplaatst, ze eisen die plaats ook op. 'Zelfexpressie, mondigheid, bijdehandsheid: leuk. Tot ze een jaar of tien zijn. Vanaf die leeftijd worden veel Nederlandse kinderen regelrechte ettertjes.'

Vooral vrouwen betalen er een prijs voor. Nergens in Europa is hun arbeidsparticipatie zo laag. Als vrouwen werken, werken ze vooral in deeltijd. Daar bestaan allerlei theorien over, maar De Foer heeft een eigen analyse: hij zoekt de oorzaak in de materile soberheid van de Nederlanders. Belgen houden van luxe-dingen en willen koste wat kost twee keer per jaar op vakantie. Dus gaan de vrouwen werken. In Nederland worden vrouwen scheef aangekeken als ze hun kroost meer dan drie dagen per week in een crche achterlaten (geen wonder dat er zoveel minder crches zijn dan in Belgi). Wie kinderen heeft, is bereid om daar offers voor te brengen. Zelfs advocaten en artsen gaan rustig in een tentje zitten. In Belgi zou 'iemand met een beetje standing voor geen geld een voet in een caravan zetten'.

Alleen al daarom mist De Foer, wiens vrouw niet werkt, Nederland een beetje. Ook heeft hij heimwee naar het optimisme, naar de radio, die meer actualiteiten biedt dan de Belgische, en naar de levendige discussies bij de bakker. Zelfs in de wijsneuzigheid schept hij genoegen. Dat Nederlanders overal een mening over willen hebben is soms irritant, maar het maakt ze volgens hem 'intellectueel breder' dan Belgen. Maar wat hij niet mist, nu hij terug is in Belgi: het eten, de botheid van de Nederlanders, hun gebrek aan kritisch vermogen ('de Nederlander wil maar niet ontwaken uit de roze droom dat zijn eigen land ontsnapt aan de kuiperijen en lage instincten die deze aardkloot doen draaien') en hun slordige omgang met de taal. Veel Nederlanders, schrijft hij, reageren gebeten als hij ze dit zegt. Ze 'beschouwen de erkenning van hun sterke punten als vanzelfsprekend, terwijl ze iedere zweem van negatieve kritiek als een dolksteek in het hart van hun land beschouwen. [...] Zeker als de criticus uit Belgi komt, dat meelijwekkende buurlandje waar zoveel fout loopt'. Als dit waar is, dan is het behalve leuk ook nuttig dat hij het allemaal tch heeft opgeschreven.

Steven de Foer: Onder Hollanders. Een Vlaming ontdekt Nederland. Balans en Van Halewyck, 167 blz. f29,75


"Anderhalf jaar geleden hebben we alle verschillen begraven en [sindsdien] werken we schouder aan schouder'', vertelt Ed van Westerloo, leider van de Belgisch-Nederlandse tv-samenwerking inzake de voetbal-EK-registratie in het International Broadcasting Center. (...) Hij heeft het afgelopen jaar honderden vergaderingen gehad. Van de regiestijl van de wedstrijden en de vestigingsplaats van het IBC tot het ontwerp van logo en leader. Alleen al over de cameraposities in de stadions is twee jaar gesproken. `Nederlanders willen iedere millimeter van het stadion precies uittekenen. De Belgen zeggen "ach, het komt wel goed." En dat was ook zo.' aldus Van Westerloo. "Ik ben ook niet meer zo dat ik kijk of de notulen wel kloppen. Ik maakte zelf wel eens de notulen. Het waren de Nederlanders die nog twee komma's wilden veranderen, terwijl de Belgen zeiden: `Waarom schrijf je dat nou op. Dat hebben we toch afgesproken?' "
Interview met Ed van Westerloo, Het Financieele Dagblad 23 juni 2000
Nederlanders slecht van betalen?
Nederlanders gelden als erg zuinig, op het gierige af. Zijn hier harde bewijzen voor te vinden? In De Volkskrant van 18 oktober schrijft verslaggever Kees Kraaijeveld dat de 'toch al matige betalingsmoraal achteruit gaat door teruglopende economie' en dat het aantal wanbetalers sterk stijgt. M.P. Remmen van het Zweedse incassobureau Intrum Justitia vindt dat het met de betalingsmoraal in Nederland in het algemeen al slecht was gesteld. Nu is dat dus erger geworden. De gemiddelde betaling doet er 19 dagen over na factuurdatum.
Hebben 'de Belgen' daarmee een goeie reden gevonden om ons te veroordelen? Ja natuurlijk, al moeten ze daarbij niet vergeten dat er drie Europse landen NOG ongunstiger uit de verf komen dan Nederland: Portugal, Italië en... België
"De details die gisteren bekendraakten over [de bij mensensmokkel omgekomen 58 chinezen] werpen ook een smet op transitland Nederland. Onze noorderburen die alles altijd zo goed regelen, zoals we ons herinneren van Enschede, kunnen vennootschapjes oprichten zonder identiteitscontrole. In het land dat heel Europa zijn dominee-vingertje ophoudt wordt het verhandelen van mensen minder streng gestraft dan de trafiek van heroïne. Volgens de Nederlandse pers heeft de chauffeur, of zijn firma, mogelijk 1,5 miljoen frank opgestreken. Chinese lijken tussen een lading tomaten of bloemen uit Exportland-Nederland. Als het maar opbrengt."
Commentaar van Mon Vanderostyne in Het Nieuwsblad / de Gentenaar 21 juni 2000
Naschrift 17 oktober 2001: Ja Mon, "jullie" hebben het beter voor mekaar dan "wij" in Enschede. Dat bleek vandaag weer uit je eigen krant, die berichtte dat hoe eindelijk werd ontdekt dat 150 kilo explosieven illegaal waren opgeslagen pal onder de dansvloer van de hippe massadiscotheek Zillion. Way to go Mon! Als het maar opbrengt.
Uit De Volkskrant, 18 october: Een Amerikaanse vrouw die al jaren in Amsterdam woont, wil niet meer met haar Nederlandse vriend naar toneel. Ze heeft niets tegen naakte acteurs, maar de dwangmatigheid waarbij op het Nederlandse toneel altijd iemand zijn broek laat zakken, irriteert haar mateloos. De laatste keer dat ze het probeerde, was bij De Kersentuin, Tsjechov, een stuk uit 1904. Al voor de pauze zat hoofdrolspeler Jan Joris Lamers naakt in bad.
Voorstelling na voorstelling is het raak. Afgelopen zaterdag ging in de Koninklijke Schouwburg in Den Haag King Lear in première, waarin Victor Löw zich demonstratief uitkleedde. Ook in True Love (Ivo van Hove voor Toneelgroep Amsterdam), Lulu, (Theu Boermans voor De Theatercompagnie), Woyzeck (Johan Simons voor ZT Hollandia) en Amlett (Jan Decorte voor Het Toneelhuis) is het naakt onontkoombaar.
Bloot in het theater - het kan hier bijna niet anders. 'Het hoort bij de Nederlandse mentaliteit van alles moet kunnen, dus bloot ook', zegt Dragan Klaic, Joegoslaaf van geboorte en tot voor kort directeur van het Theater Instituut Nederland. 'Kijk op een zomerse dag maar eens op straat. Er is in dit land een heel relaxte houding over het menselijk lichaam. Die houding vindt in het theater een weerspiegeling.' Klaic heeft in zijn functie al heel wat blote acteurs aan zich voorbij zien trekken. [...] De vrije Nederlandse mentaliteit, de open geest op de theater opleidingen en het bloeiende kleinezalencircuit worden veelal genoemd als reden waarom er in Nederland relatief veel bloot geacteerd wordt.
In Frankrijk, Engeland en Duitsland is naakt een uitzondering. In Duitsland trekken acteurs die bloot moeten liever een vleeskleurig latex pak aan, desnoods met een piemel eraan genaaid.
'Geen kleren is ook een vorm van kostuum', zegt regisseur Johan Simons. En Ivo van Hove: 'Voor mij is naakt heel extreem, ja. Ik ben katholiek, vergeet dat niet, in België zitten wij altijd achter de gordijnen.' Hij vindt een lichaam op het toneel laten zien dan ook 'een sterk gebaar'.
Vlaamse geremdheid oorzaak gezinsdrama's Uit Nieuwsblad/De Gentenaar 24 oktober 2001:
Nicolas Vanandruel, 35-jarige ingenieur uit Louvain-la-Neuve, verloor zijn job, raakte in depressie en besteedde twee dagen aan het vermoorden van naaste verwanten en zichzelf: hij doodde zijn moeder Maria Willems (63) met een mes (hij begroef haar onder haar eigen tuintegels bij haar huis te Watermaal-Bosvoorde) waarna hij zijn vrouw Catherine de keel opensneed en zijn kinderen Céline (4) en Nathan (7) de hoofdjes insloeg. Voor zichzelf maakte hij een strop gereed.
Vanandruel was geen agressieve man: hij stond bekend als "bijzonder vreedzaam en behulpzaam voor vrouw en kinderen".

Gezinsdrama's als deze zijn een vrij recent fenomeen dat vaker voorkomt in Vlaanderen dan in Nederland. Volgens strafpleiter Jef Vermassen, die voor een boek over de motieven van moord veel gezinsmoorden heeft onderzocht, is de typisch Vlaamse geremdheid om over de eigen problemen te praten een belangrijke oorzaak daarvan.

"De basis van gezinsdrama's ligt altijd in bodemloze wanhoopsgevoelens. Vaak zie je dat de man kort voordien zijn werk is kwijtgespeeld. Voor het imago van mannen is dat een veel zwaardere deuk dan voor een vrouw. [...] Vanuit hun depressieve toestand oordelen deze mensen dat de horizon geen lichtpuntjes meer vertoont en dat hun leven geen zin meer heeft. Zij maken de denkfout dat het leven voor niemand nog zin heeft. [...] Mannen sleuren hun hele gezin mee in de dood, vrouwen alleen hun kinderen. Zij redeneren dat hun man zijn plan wel zal trekken."

"Het stijgend aantal gezinsdrama's heeft te maken met de isolatie en besltenheid van veel moderne gezinnen. [...] Problemen worden toegedekt. Opvallend genoeg is dat een bijna uitsluitend Vlaams fenomeen. Nederlanders uiten hun emoties veel makkelijker."


Belg wast bourgondisch Uit De Morgen 25 oktober 2001:
"Moeder de vrouw die traditioneel de was doet, is er echt niet meer bij" aldus Anneleen Demasure van onderzoeker Censydiam. "Meestal zijn het nog vrouwen die wassen, maar dan vanuit een positievere houding. [...] De Belgische vrouw wast omdat ze van haar kleren wil genieten." Voorverpakte doseringen lijken ook een noodzaak omdat de meeste snelle wassers tegenwoordig uitermate kwistig met wasproduct omgaan en meestal veel meer dan de aangewezen dosis bij de kleren kappen. Samen met de Fransen en de Spanjaarden spannen Belgen daarbij de kroon. "Wij gebruiken bijvoorbeeld drie keer zoveel waspoeder als de Scandinaven", zegt Demasure. Evenals Spanje gebruiken de Belgen ook het meeste wasverzachter. Belgische handwasjes vallen ook op in het Europese waslandschap. Terwijl dat oude gebruik de laatste tien jaar snel in onmin raakte, blijft de handwas in België in 1997 goed voor 20 procent van alle wasbeurten.


Werken leuk of moe? Uit De Morgen 3 november:
Waarom mislukken fusies van Nederlandse en Belgische bedrijven zo vaak? De Nijmeegse hoogleraar Marinel Gerritsen heeft een mogelijke verklaring: de Vlamingen en Nederlanders spreken niet dezelfde taal.
Zowel Nederlanders als Vlamingen associëren het woord 'werk' in de eerste plaats met 'geld', maar de tweede associatie is bij de Nederlanders 'leuk' en bij de Vlamingen 'vervelend, moe'.
Bij 'tijd' is de eerste associatie 'te weinig' maar de tweede in Nederland 'plannen' en in Vlaanderen 'snel'.

Belgische volksvroomheid Uit Het Nieuwsblad 7 november:
Ex-dominee Gijs Mijnesz, getrouwd en vader van twee kinderen, wordt priester gewijd en vestigt zich in België. Op de vraag hoe het zit met het verschil in geloofsbeleving tusen Nederland en België antwoordt hij: "De volksvroomheid komt beter tot zijn recht in België.


Verkeersdoden en dergelijke Uit Het Nieuwsblad 4 december 2001:
  1. Verkeersdoden
    • Nederland: jaarlijks 7 verkeersdoden per 100.000 inwoners
    • België: jaarlijks bijna 15 verkeersdoden per 100.000 inwoners
  2. Flitspalen?
    • Nederland: 3.500
    • België: 24 (in Wallonië vrijwel geen een)
  3. Snelheidmarge?
    • Nederland: 50 km/u = boete bij 54 km/u, 120 km/u = boete bij 123 km/u
    • België: ter beoordeling aan plaatselijke politie-eenheid
  4. Bestraffing
    • Nederland: betrapt door flitspaal, aanmaning binnen 3-4 weken
    • België: betrapt door flitspaal, dossier bij gerecht, wachttijd half jaar of langer
  5. Proces-verbaal
    • Nederland: In Midden-West-Brabant, een van de 25 politieregio's, 220.000 voor overdreven snelheid
    • België: in heel het land 500.000


This page is linked to the nonfoods.com