Groet van een vierdaagsewandelaar

Je hebt dus lopen en lopen. Ik wist niet dat je er mee bezig was, maar ik heb met interesse je beschouwingen zitten lezen. Voor het lopen dat ik doe bestaat een officiële definitie: de een na de andere voet voortbewegen, zodanig dat steeds tenminste een voet contact met de grond houdt. Dat heb ik niet van mezelf, maar uit het vierdaagsereglement. Want we wandelen dus tijdens de vierdaagse en hardlopen komt je op een disqualificatie te staan. Er zijn mensen die een merkwaardige sport beoefenen die daar tussenin ligt: snelwandelen. Dat zijn de kerels (het zijn allemaal kerels, vrouwen lenen zich niet voor zoiets) die om 03.00 uur al 'hoeftrappend' aan de start staan, omdat ze bang zijn langer dan 10 seconden te moeten wachten wanneer om 4.00 uur de kaartjesknippers aan het werk gaan. Die voldoen aan de definitie van wandelen, maar doen dat heel snel, met een merkwaardig verkrampt lichaam en sterk uitslaande heupen. De handen blijven steeds boven elleboog-hoogte en wanneer wij zo rond tien uur ergens halverwege op ons gemak zitten te lunchen (dat doe je vroeg, wanneer je al om 04.00 uur begonnen bent) arriveren ze al aan de finisch. "Zes uur gelopen, verdomme! Tien minuten langer dan gisteren! zoiets...

Ik heb een jaar of wat geleden wel gelopen, gejogd of getrimd, hoe dat allemaal wel niet heette. Elke zaterdagmorgen met de buikjesclub het bos in. Een uur hollen en dan aan de koffie met gebak en als het meezat nog een vieuxje erbij. Mijn conditie ging echt fors vooruit, maar ik had een geweldige hekel aan dat gezwoeg en ging alleen maar heel consequent omdat mijn buurman, die ook liep, me elke zaterdagmorgen mijn nest uit belde. Mijn record ligt op 10 km. in iets minder dan een uur en dat is niet erg indrukwekkend. Toch neem ik me regelmatig voor weer eens met 'iets' te beginnen, want de hoeveelheid pap in mijn benen neemt met het stijgen der jaren flink toe en die gaat er alleen maar uit wanneer ik de benen eens wat meer zou gaan strekken.