Ontmoeting met Pheidippides

Het is niet moeilijk om de organisatie te vinden want bij binnenkomst van Sporthal De Brink zie ik twee mensen in ongeveer dezelfde kleren als die van mij bij een tafel met wat papieren. Ik maak kennis met de trainer van de avond, een lange man eind veertig en een van de deelnemers, een vrouw van dezelfde leeftijd. Geen enkel probleem dat ik zomaar aan kom waaien en dat ik niet elke donderdag in Arnhem kan zijn. Tegelijk met mij komt er nog een hardloper bij die voor het eerst op de donderdag wil meedoen nadat hij al twee keer op proef een dinsdagavond heeft meegelopen. Hij doet al zes jaar aan hardlopen bij een andere vereniging, zelfs bestuurslid geweest maar hij werd het moe om tijdens trainingen allerlei vragen en klachten te horen van leden die de duurloop gebruikten voor het ter discussie stellen van trainers en bestuursbeleid. Daar kreeg hij nog een Pfeiffer overheen en nu begint hij met een schone lei bij een nieuwe vereniging.

De groep groeit in een paar minuten aan tot ongeveer zeventien. Mensen van verschillende leeftijd, weinig jongeren maar wel van groot naar klein en ik denk van 25 tot 50 jaar oud. Iemand wijst me de douches, dat is wat voor de volgende keer misschien maar wel handig dat ze er zijn. De trainer zamelt sleutels en andere rammelende voorwerpen in terwijl hij kort en duidelijk vertelt wat vanavond de bedoeling is: warming up, looptraining en de Coopertest: 12 minuten zo hard mogelijk lopen.

We gaan naar buiten en trekken in een traag looppasje door de wijk. Bijna iedereen blijkt een reflecterend hesje aan te hebben, da's een goeie om eens te gaan halen want zichtbaar zijn ze wel. Bij het eerste stoplicht geeft de trainer lachend aan dat dit het point of no return is: wie niet kan volgen, mag hier terug, hierna is het meekomen of... meekomen. We lopen ontspannen in draf (armen omhoog, dan opzij "maar niet zo hard dat je gaat vliegen") een stuk over de dijk tussen Arnhem en Huissen en zoeken dan de luwte van een boerderij om wat strekoefeningen te doen. Nu ja luwte, normaliter schijnt het daar windstil te zijn maar nu is de wind zo gericht en zo hard dat we er guur bijstaan. Wel leuk om met anderen samen die strekoefeningen in een kring te doen, want ik ken die dingen alleen van websites en boekjes en dan is niet steeds even duidelijk wat de bedoeling is. De trainer doet het in het midden van de cirkel duidelijk voor en zijn luide stem draagt goed tegen de wind in. Zo kan ik mijn spieren even goed voelen. De oefening om de kuispieren te rekken, een klein stapje vooruit en de achterste kuit aantrekken door die knie voorzichtig te veren, is een nieuwe voor mij, ook die waarbij we langzaam met beide benen door de knieën gaan. De rest had ik min of meer aanklunzend al eens voorzichtig geprobeerd. De andere trainer die meeloopt komt hier en dan daar bijstaan, meestrekkend en tips gevend. Zo leer ik dat ik bij het strekken van de kuit mijn voorste voet minder ver vooruit hoef te zetten en ik krijg het advies niet zwaar te veren, maar voorzichtig te voelen tot waar het goed gaat. Het blijkt tijdens het lopen en strekken gemakkelijk om onderweg met deze en gene een praatje te maken, de mensen zijn aardig en toch gericht op het lopen zelf dat niet wordt gezien als aanleiding om alleen maar wat te keten.

Daarna weer een stuk over de dijk. Het lukt gelukkig redelijk om het tempo bij te houden, al voel ik mijn quadriceps wel aan beide benen. De omgeving ken ik goed: in de weides links achter de dijk liep vroeger mijn paard. Op een langgerekt stuk kon hij, als de kudde het op de heupen kreeg, feestelijk meegalloperen, voortsnellend op het bloed dat hij van zijn vader, een Engels voldbloed renpaard heeft geërfd. Verderop rechts van de dijk is een park, zo'n 25 jaar geleden aangelegd binnen de nieuwe wijken toen Arnhem tegen de grens met Huissen opgroeide. Daar gaan we de dijk af en we verkennen in kalme draf een pad dat min of meer rond loopt en bijna precies 400 meter lang is. De arena voor onze Coopertest. Ik bof tot nu toe dat iedereen zich heimelijk heeft ingehouden tijdens de warming-up (die even lang en intensief is geweest als mijn normale oefenloopje...) Tot hier heb ik het in elk geval gehaald...

Start, bij de lantarenpaal waar de trainer blijft staan, de andere trainer loopt mee. Ik pers niet meteen mijn laatste krachten eruit maar blijf voorzichtig achter de achterste lopers, loop wat met ze op en maak wat lol. Het eerste rondje: 2 minuut 40. Hoofdrekenen kan ik niet best, maar als ik er nu rondjes van 2 minuut vlak van kan maken, dan kan ik het beter tellen. Ook wil ik wel graag hele rondjes lopen binnen de tijd en niet ergens in het duister eindigen op het slotsignaal.

Na het eerste rondje durf ik af en toe iemand in te halen en op het donkere stuk, een breed pad naar het licht van de lantarenpaal, wat te versnellen. Bij gebrek aan een Polar let ik maar op m'n ademhaling, als ik wat hevig en sneller ga hijgen dan houd ik me in, gaat het makelijk dan versnel ik wat. De tweede ronde is 2.20 en zo versnel ik wat verder. Na vier rondes komt de andere trainer, die zo al een ronde voorligt, naast me lopen en ik leer dat ik wat achterover loop -- gevolg van een van de diagrammen in een boek dat ik zag, waar stond dat je niet voorover moest lopen, dus ik overdreef wat. Zo lopen we een ronde samen op. Da's leuk, ik sloof me wat uit en doe alsof het makkelijk gaat en eigenlijk gaat het dat ook... Na het vijfde rondje begrijp ik dat er nog tijd is voor een zesde en die krijg ik in 1.40 klaar, wel hevig hijgend maar 6 seconden voor tijd en zonder me naderhand echt buiten adem te voelen.

Rennen in een kudde is ook wel lollig, moet ik de paarden gelijk geven... 2400 meter, 12 minuten blijkt nu mijn maximum, niet echt een tijd om te gaan denken aan langere stukken maar ook niet dramatisch gezien de schamele 14 dagen lopen op mijn eerste loopschoentjes... het kan ermee door en ik ga er dan ook maar mee door!

Dit was 15 januari 2002. Op 31 oktober weer coopertest: 2800 meter.

PS: Pheidippides opgezocht. Weer een grootheid die ik nooit persoonlijk zal ontmoeten want hij blijkt intussen te zijn overleden. Bijna 500 jaar voor onze jaartelling rende hij als Atheense boodschapper tussen Marathon en Sparta, eerst om alarm te slaan wegens de ongenode gasten (Perziërs met kwaad in de zin) en weer terug om te melden dat het eigenlijk nogal mee was gevallen met de strijd. De afstand die hij liep wordt me niet duidelijk, er is sprake van 150 mijlen in twee dagen, maar ook van de terugweg naar Athene die slechts 35 km lang was. In elk geval was het voldoende aanleiding om na de uitroep "Hoezee! Gewonnen!" dood neer te vallen.