Nijmegen, Zevenheuvelenloop 2002

Je moet er om te beginnen even "in komen", dat wil zeggen je loopconditie opbouwen, en ook kost het tijd eer je allerlei mensen hebt leren kennen die je tussen de 20.000 andere deelnemers herkent, waar je onderweg, maar ook vooraf en achteraf plezier mee hebt. Maar dan lóóp je ook.

Onderweg kwam ik niet heel veel clubleden tegen, terwijl we bij de vereniging toch makkelijk herkenbare kleding hebben. Maar die enkeling hier en daar is dan extra leuk, een paar woorden uitwisselen van "hoe gaat-ie?" en de een of de ander loopt op eigen tempo verder.

Wat een opwinding vooraf! Ik had weinig geslapen. En in de Nijmeegse kleedkamer (we waren als vereniging te gast bij de drukkerij van De Gelderlander, erg gaaf) hing al een zinderende stemming. Ook de webmaster van de vereniging, Henk Flederus eindelijk eens live gezien. Iedereen popelde, maar we moesten nog wachten... In een parkje vrolijk met elkaar gekkend wat opwarmingsoefeningen gedaan, terwijl er van die Grote Lopers met enorme sprongen op volle snelheid het park doorkruisten. En dat was nog maar opwarmen voor die gasten!

Ondanks de massa liep het met de garderobe-dingen erg snel en soepel: jasje afgeven in een papieren zak met je nummer erop en naar de startvakken schuifelen. Ik liep samen op met Nicole Hetterscheit, het jeugd-toptalent dat op een speciale middelbare school voor veelbelovende atleten zit. We hebben al vaker gemerkt dat ons tempo min of meer gelijk op gaat: zij met tomeloze energie en een wonderlijk technisch gemak maar nog erg jong, ik redelijk meekomend ondanks mijn leeftijd.

Tijdens het halfuurtje wachten in het startvak hebben we met allerlei mensen om ons heen gepraat. Twee heren van in de zestig, die nog niet zo lang aan hardlopen doen, maar wel altijd bezig zijn gebleven met schaatsen, skeeleren en fietsen. Een slanke Groningse, die ook nog niet lang hardloopt maar laatst erg genoot van een veldloop, "lekker door de modder stampen!" naast een Nijmeegs meisje dat net als ik vooral lekker loopt als er deining is in de liefde. Vandaag is ze verliefd, dus dat wordt geen beste tijd maar wel héérlijk lopen. I know the feeling! Op liefdesverdriet gaan we harder, maar dat heeft na de finish weer nadelen :-) Eigenlijk moet ik pen en papier meenemen de volgende keer, zodat ik namen en eindtijden kan noteren bij zulke ontmoetingen.

De eerste tien kilometer gingen Nicole en ik samen op. Nicole had in het begin soms wat last van de steile heuvels, spierpijn in haar schouder of nek maar dat ging steeds beter. En ik had zo een goeie aanleiding om me niet kapot te lopen. Ergens in de bossen vlak voor het 5km-punt moest ik een plaspauze nemen, zonde natuurlijk en het duurde best lang eer ik weer zover was dat we gelijk op liepen. Die eerste 5km ging prima, ik liep er wat stijfheid uit en hield me vooral in. Daarna was het heel plezierig lopen. Veel lol getrapt: "ik heb een pooootje met vet!" ingezet toen we in een dicht opeengepakte groep zwijgende zwoegers bijna op de top van een heuvel waren. Of ergens in een fraaie villawijk in de bossen geroepen "kan er iemand iets toeristisch vertellen over de historie?" Waarna er een andere man zo vriendelijk was om op even luide toon wat over de ijstijd te vertellen.

Bijna bij de tiende kilometer was er dan eindelijk water. Ik had geen dorst maar een plens water in mijn gezicht was welkom. Daarna gaven Nicole en ik elkaar een hand en we zochten ieder ons eigen ritme op. Achteraf hadden we best samen kunnen blijven want ik vertrok wel vlotter, maar heb daarna ook lopen lanterfanten terwijl Nicole even later steeds makkelijker begon te lopen.

Van 10 tot 12 km ben ik lekker vlot gegaan, maar dat zigzaggen is ook inspannend en ik vond het eigenlijk te grappig om met volle teugen te genieten van de zonnige natuur, de imposante aanblik van een menselijke rivier voor me, de mensen langs de kant, vooral als die een "high five" gaven, dat laadt toch op, zo'n vrolijke klap tegen elkaars hand. Een kind had lief "HUP" op een bordkarton geschreven, dat ze in haar armen hield, die heb ik hartelijk bedankt en je zag dat gezicht stralen!

Op een gegeven moment zag ik een gezin waarvan de kinderen grote ballonnen in de vorm van een paard aan een draad boven zich hadden hangen "Wow, mooie paarden!" riep ik. Toen werd ik "betrapt" door trainer Ruud die ergens vlakbij liep. Vanuit de groep achter me klonk in elk geval zijn gespeeld-strenge stem: "HEE Goddijn, ga jij eens LOPEN!!"

Dat heb ik toen maar gauw gedaan. En daar kwam ik Reinie, de vriendin van trainer Ton nog tegen. Al lopende mijn zwarte onderhemd uitgedaan, het blauwe hempje dat ik aan mijn startnummerband had geknoopt weer aan, mijn nummer goed geschoven en bril rechtgezet zodat ik een beetje toonbaar zou aankomen en dan toch eens serieus de kuierlatten genomen. Die laatste 2 kilometer kwam ik dan toch aan hijgen toe, maar ik spaarde nog steeds wat lucht voor een eindsprintje. IJdel natuurlijk, want daarmee verbeter je geen tijd, maar als ik dat volhoud dan heb ik altijd wat om naar uit te kijken, die laatste knal aan het slot :-))

Toen wachten op een paar van de rest. Eerst Reinie, en even later ook Nicole, Ruud en zijn vriendin. De jassen waren vlot weer boven water (nogmaals, wat een perfecte organisatie). Daarna was ik, door afkoeling of verzuring, niet zo best in staat naar de kleedkamers terug te hollen, zoals een paar van de anderen wel deden. Maar wandelend met Bert Carpay, onze voorzitter kwam ik toch ook bij de kleedkamers. Hmmm... wat een fantastische straal hebben die douches van De Gelderlander, lekker heet en hard!! Goeie krant, dat voel je. In de herenkleedkamer stond koffie klaar dus was het daar een bijenkorf van leden van beiderlei kunne, een gegons van napret, terwijl we wachtten op de laatste leden.

Aan mijn voeten zitten hier en daar wat velletjes los, misschien moet ik andere sokken, of de schoenen strakker dichtmaken, dat zoek ik wel uit. Thuis kon ik de trappen van de flat wel opkomen maar de rechterknie doet iets moeilijk. Ik had dus wel harder gekund, maar daarmee kan ik het beste wachten tot ik nog wat makkelijker loop.

Een danstest, met een live-opname van Fiona Apple keihard, wees uit dat de benen niet niet kapot zijn, springen en swingen gaat prima, met de gordijnen dicht natuurlijk.

Mensen, wat een feest. Wat een pret. Mijn tijd heb ik niet onthouden (startnummer1236), zoek ik zo op.

En de mensen die ik vorig jaar in de afgeladen trein tegenkwam, aan wie ik vroeg of er een poconcert was ofzo, die vertelden dat ze naar een hardloopwedstrijd in Nijmegen gingen, en die er zó aanstekelijk over vertelden dat ik in Nijmegen, waar ze uitstapten, riep "tot volgend jaar!" -- die heb ik niet teruggezien, maar ik wás er wel. En ik wil graag volgend jaar wéér komen.

nr. 1236 Netto 5km: 0:24:58 Netto 10km: 0:49:17 Netto 15km: 1:12:29 Overall: 5503